Yardım et, kendim olayım.. Uzun zamandır kendimi arıyorum ve kaybolup gitmekten korkuyorum.. Arkadaşım ol, tut elimden.. Seni hissedeyim, bir anlamı olmalı yaşamıma girmiş olmanın...

Bir süredir yazma coşkumu kaybetttiğimi sanıyordum, bugün tekrar ortaya çıktı hem de nasıl biliyor musun? Sana hiçbir şekilde ulaşamayacağımı farketmemle birlikte..
Şimdi hayata türlü türlü acılar yüklemenin gereği yok, herşeyi olduğu gibi kabullenmeyi öğrendim.. En önemlisi de ne biliyor musun? Seni uzaktan sevmeyi öğrendim.. İçimde seni göremediğim için en ufak bir sıkıntı duymuyorum artık.. Bu aşk olmalı.. Dokunmadan, sahiplenmeden, türlü türlü kalıplara sokmadan, hiç birşey almadan, beklemeden,istemeden..

Biliyorum ki mutsuzsun.. Bunun yalnızlıktan kaynaklanan bir mutsuzluk olmadığını biliyoruz ikimizde.. İnsan önce kendinden sorumludur demiyor muyduk hep.. Konustuklarımızı düşün.. Salgın bir hastalık gibi sarmış mutsuzluk zaten, bir bak lanetlenmiş umutsuz cocuk yetişkinlere.. Onlardan olmadığını / olamayacağını gör.. Bir ışık olmalı kararmış ruhlarımızı aydınlatabilecek, bir umut olmalı..

Seni mutlu edeceğimi düşünürdüm önceleri.. Yaşam amacımın bu olduğuna bile inandırmıştım kendimi.. Şimdi yaşam amacımı sorgulamayı bıraktım, ağır ağır boşluklarımı doldurmasına izin veriyorum hayatın getirdiklerinin, götürdüklerinin.. Bir girdi / çıktı analizi yapsak şimdi ilişkimiz için.. ( Aşk mantık hesapları, kar analizleri üstüne kurulmaz degil mi? Hadi bırakalım tüm o hesapları o zaman bir kenara, benimlesin.. İçimde...